Біз спортшыларды әдетте жетістікке жеткенде ғана қолдап-қолпаштаймыз. Бірақ сол жетістікке жетер жолда олардың қандай құрбандыққа баратынын біле бермейміз. Мысалы, дзюдошы Эсмигүл Куюлова ата-анамды кейде жылына бір рет те көрмейтін кездер болады дейді.
– Кейде жылына бір рет те көрмейтін кездер болады. Үйге бара алмаймын. Сағынасың, бірақ амал жоқ. Мерекелерде де жаттығу жасаймын. Жетістік үшін отбасыммен өткізетін уақытты құрбандыққа шалуға тура келеді.
Ақпан айында Ташкенттегі Гранд Слэмге жарақат алып қалып қатыса алмай қалдым, ата-анамды сол кезде көргенмін. Ал арнайы барып көруге уақыт жоқ, тек оқу-жаттығу жиындары немесе жарысқа барып жатсам ғана көремін.
