Гүлін ұстап бір-бір үйдің еркесі,
Мектебіне қадам басар ертесі.
Сыңғырлайды олар үшін қоңырау,
Сыңғырлайды күлкісімен жер төсі.
Киімі де, әп-әдемі сөмкесі,
Қызықтайды көшелері, өлкесі.
Дұға етеді ата-анасы сыртынан,
Үмітінің үлпілдек ол күлтесі.
Әне, қара, бара жатыр былдырлап,
Күлкісі де жарасымды сыңғырлап.
Оның сәби шақтарының мысқалы,
Жіберердей айды тербеп, күнді ырғап.
Басталады азат жолдан дәптерің,
Сәби көңіл шуағыңды ап келдің.
Жаңа өмірге қадам басып тұр, міне,
Маңызын да, мәнін де ұғып сәттердің.
Уақыт сырғып, мезгіл әрі жалғасты,
Жас үміттер жаңа өмірге жол басты.
Кешегі ойын баласының бұл күні,
Соғылады қоңырауы алғашқы.
Медет ЖҰМАБАЙ
