Ақыны көп қазақта Абай жалғыз
Ұлықтап «Хакім» атап қойған елі,
Ойлы адамға Абызым қорған еді.
Жүрексіне отырып жыр бастадым,
Құнанбайдың баласы қолда мені!
Жыр тасқынға бір көпір тұрғызам ба,
Жүре алам ба бұл жолда жығылам ба?
Өлең деген бас қойсам мінәжатқа,
Қағбам да өзің сиынар құбылам да.
Жыр жалынын маздата жағайын ба,
Түсінетін жандар аз маңайымда.
Мені қайтсін жолында тұрар болса,
Дүлей тобыр сабаған Абайын да!
Өлең жолы тар соқпақ, абайлармыз,
Сол соқпақпен жыр тердік маңайдан біз.
Пендесі көп табынар Құдай жалғыз
Ақыны көп қазақта Абай жалғыз!
Сезім тасып арындап жыр жазғанда,
Қапа болам тас сезім кей жандарға.
Сол кезде де мен саған табынамын,
«Ойлы адамға қызық жоқ бұл жалғанда».
Дұғам болсын бұл жырым – мінәжатым,
Келген шығар кезеңім бір жанатын.
Ақын жаны ұқсайды қызғалдаққа
Жан көктемі келгенде бүр жаратын.
Менің жаным — арымның садағасы
Ой салды саналының мәнді сөзі,
Сараптадым ашылып көңіл көзі.
Адал еңбек атқарып әр азамат,
Ар алдында сыналар келді кезі.
Ой-теңізге бойлап бір толғандым да,
Өткен өмір елестеп көз алдымда.
Сауал қойдым өзіме мына өмірде,
Адалдықпен нәпсімді жеңе алдым ба?!
Білмедім бе қадірін қонған бақтың,
Байлық жайлы бір сәт те ойланбаппын.
«Алдамшы болмай бақ қайда»- деген Абай,
Арды қорлап мансапты қолға алмаппын.
Жүргенім жоқ өмірді бос өткеріп,
Ұсақталмай келемін кесектеніп.
Пендешілік ақ жолдан тайдырмапты,
Өзіме өзім байқасам есеп беріп.
Мансап шіркін тексізге кез келгенде,
Таңырқаймын санасы өзгергенге.
Жаратқанның ілініп жазасына,
Ғазиз басын түсірер сергелдеңге.
Жемқорлықты жандар көп сағалаған,
Өмір өзі әр сәтті бағалаған.
Жеткізер деп мұратқа адал еңбек,
Адал табыс табады адал адам.
Мейлі халқым даттасын, бағаласын,
Сара жолдан тайқысам санама сын.
Адалдықты келемін жоғары ұстап,
Жаным менің — арымның садағасын!
Әке рухына арнау
Қантөгісте жағадан алғанда өлім,
Қаймықпастан жауынан алған кегін.
Кеше ғана қауым боп жерлеп қайтты,
Біздің ауыл ең соңғы майдангерін.
Жанын құрбан сол жолда етпеді кім?
Жалынында соғыстың от лебінің.
Қариялар қамкөңіл жылап тұрды,
Жерлегендей ең соңғы естелігін.
Уақыт сырғып арманға жетелер күн,
Өтті күндер, оны іздеп әкелер кім.
Үнсіз ғана қоштасып тұрды ұрпағы,
Тағызым етіп рухына әкелердің.
Әке жолы! От-жалын, қанды майдан,
Заманыңа сұм соғыс келді қайдан?!
Шерлі ана, мұңды жар, тірі жетім,
Тірлігіңді сұрады бір Құдайдан.
Еске алсам, өзі екенсің ғибараттың,
Сағынышпен мен бүгін мұңға баттым.
Рухыңа өзіңнің жырымды арнап,
Сезімімен балалық махаббаттың.
Сезіне алмай қадірін тектіліктің,
Мен бір жарқын заманда ес біліппін.
Сен қан кешіп өткізген жиырма бесті,
Мен өзіңе еркелеп өткізіппін.
Уақыт па екен кінәлі біле алмадым,
Өзіңе арнап асыл сөз тіге алмадым.
Кешір әке, қаламды кештеу ұстап,
Ұрпағыңның атынан жыр арнадым.
Тағы келді нұр көктем жеміс гүлдер,
Шарықтады өлкемде жеңісті үндер.
Атаменен әже боп отыр бүгін,
Кешегі Жеңісбек пен Жеңісгүлдер.
Атты міне елімнің нұрлы таңы,
Кетті аралап, шарықтап ән қырқаны.
Отан үшін от кешіп қанын төккен,
Мен болайын солардың соңғы ұрпағы.
Мұратбек Қожабеков,
ақын, ардагер.
