Алғаш дүние есігін ашқанда біз бәрінен бейхабар сәби болғанбыз. Ананың ақ сүтінен нәр алып бірте-бірте ержете бастаймыз. Өз еркімізбен жүріп-тұрып, қалаған затымызды сұрауға болады. Содан кейін еш алаңсыз мектеп қабырғасына аяқ басамыз.
Иә, мектеп біздің өміріміздегі алғашқы баспалдағымыз. Бұл уақытта біздің уайымымыз тек сабақ болады. Күнделікті алатын бағаларымыз маңызды. Себебі, үйдегі ата-анамызға біздің титтейде болса жеткен жетістігіміз қуаныш. Сондықтан барынша жақсы оқуға тырысамыз.
Адам қанша жыл өмір сүрсе де, қандай іспен айналысса да, өмірдегі ең ұмытылмас сәттер болып мектепте өткізген уақыт деп ойлаймын. Мектеп – білім айдынындағы үлкен кеме, осы кемеде 11 жылды әр бала өткізеді. Оның табалдырығын тарыдай болып аттап, таудай болып шығамыз. Алғашқыда мектепке келіп әрбір әріпті, әрбір санды жазып үйрену қалай қиынға соққан еді? Уақыт өте бәрі де өзгереді. Жазуды да, оқуды да, санауды да үйреніп шығамыз. “Қашан ғана осы мектепті бітіреді екем?” деп ойлайтын кездерім көп болды, бірақ қазір сол мектебімді бітірейін деп жатқаныма әлі де сенбеймін. Көзімді ашып-жұмғанша, міне, 11 жылда өтті де шықты.
Мектепте біз шынайы дос табамыз. Ол бізге көп бақытты күндер сыйлады. Ал ұстаздарымыз болса, бізге білім үйретуден еш жалықпады. Менің бастауыш сыныптағы ұстазым, ақылшы анам Жанат апайыма көп алғыс айтқым келеді. Маған өз жылулығын сыйлап, әріп танытып, санауды үйретті. Бүгін, міне, мектеп бітіргелі жатқан түлекпін. Онда өткен уақыт адам өміріндегі шаттыққа толы кездер. Дәл осы сәттер есімізде мәңгіге қалады деп сенемін. Сыныптастарымды сағынатын боламын.
Аружан Несіпбек,
Абай атындағы орта мектептің 11-сынып оқушысы
Талдықорған қаласы
