Біз Отан қорғау жолында аянбай күрескен батыр бабалардың ұрпағымыз! Үлкен атам Мұқыш Сейсембаевтың сол батыр бабалар санатынан орын алғаны кеудемді қуанышқа, мақтанышқа бөлейді. Өкінішке қарай, Жеңістің 75 жылдық мерекесін атам көре алмады. Атамның мен секілді шөбересін көргені, менің атамды көріп қалуым екеуміз үшін де үлкен қуаныш еді!
Жеңіс күні қарсаңында апамның айтқандарын есіме түсіріп, үлкен атамның ерлікке толы өмір жолын көпшілік назарына ұсынуды жөн көрдім.
Ақсу ауданына қарасты Алтынарық ауылында 1919 жылы дүниеге келген атам Мұқыш Сейсембаев 1939 жылдың 18 желтоқсанында Ақсу интернатында оқып жүрген жерінен әскер қатарына шақырылып, Одесса қаласындағы №150-ші дивизияда әскери міндетін өтейді. Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанда бірден ұрыс даласына аттанып, Украинаның оңтүстігі үшін болған қанды шайқаста ауыр жараланып, әскер қатарынан босатылады. Елге оралып, Ақсу ауданындағы Қарашілік жетіжылдық мектебіне мұғалім болып орналасады. Келер жылы жарақатының жазылуына байланысты өзі сұранып, майдан шебіне қайта оралады. Ер-азаматтардың басқыншыларға қарсы жан аямай соғысып жатқаны атамды тыныш жатқызбапты.
Балтық бағытындағы жерлерді, Белоруссияның Могилев қаласын азат етуге қатысқан атам әскери қару түрлерін жетік меңгеріп, жауынгерлер тобын басқарады. Атап айтсақ, 1942 жылғы 26 қыркүйекте Харьков бағытындағы ұрыста пулеметшілер командирі Мұқыш Сейсембаев өзінің қарауындағы жауынгерлермен жау басқыншыларының теміржолды кесіп өтуіне мүмкіндік бермей, тосқауыл ұйымдастырады. Еркінсіген фашистердің екі дзотын жойып, сақылдаған автоматтың үнін өшіреді.
Тағы бір ұрыс кезінде жаудың үш солдатын тұтқынға түсірген атам бірде екі пулеметші жауынгерімен жаудың үш дүркін шабуылын тойтарып, өшпес ерлік үлгісін көрсетеді. Осындай ерлігі үшін ІІ дәрежелі Отан соғысы орденімен, «Ерлігі үшін», «Қарулы күштердің 50 жылдығы», «Жеңістің 30 жылдығы», «Жеңістің 50 жылдығы», «Жеңістің 60 жылдығы», «Украинаны азат етудің 60 жылдығы» сынды медальдармен марапатталады.
Қазақтың «Қырық жыл қырғын болса да ажалды өледі» деген сөзінің жаны бар екен. Дәм-тұзы таусылмаған атам соғыстан кейін әжем Бағила Серікбайқызымен бас қосып, еліміздің білім саласынан зейнеткерлікке шыққанға дейін жемісті еңбек етті. Осылайша өскелең ұрпақ тәрбиесіне үлес қосып, ел-жұрттың алғысына бөленді. Мемлекет тарапынан көптеген марапаттар мен құрметке ие болды. Өзі Ұлы Жеңістің 60 жылдығына орай Астана қаласында өткен әскери шеруге Ақсу ауданы ардагерлерінің атынан қатысқандығын ерекше мақтанышпен айтып отыратын. Ардагерлерге туған елде көрсетілген қошеметтен артық құрмет жоқтығын, Жеңіс шеруінен соң еліміздің бас қаласы Нұрсұлтан қаласының көрікті жерлерін аралап, көргенін аузынан тастамай айтып жүрді. Содан да болар, Жеңіс күні жақындаған сайын атамызға деген сағынышымыз да ұлғая түседі.
Кейінгі ұрпақтың – біздердің бейбіт заманда өмір сүруіміз үшін жанын аямаған ардагерлерге айтар алғысым шексіз. Жеңіс мерекесі құтты болсын, еліміз жақсылық пен қуанышқа бөлене берсін деген ниетпен әжем Бағиланың мерекеге арнап жазған өлең жолдарынан үзінді келтіргім келеді:
Отаны үшін, елі үшін,
Кіндік кескен жері үшін.
Жанын қиған ерлердің,
Ардақтаймыз біз ісін.
Бұлт төнбесін әрқашан,
Еліміздің басына.
Бақыт пен бақ тілеймін,
Кәрі менен жасына.
Атам Мұқыш Сейсембаев 2008 жылғы 2 наурызда пәни дүниеден бақи әлемге аттанып кете барды. Ұрпақ сүйіп, өскелең ұрпаққа білім беруге бүкіл ғұмырын арнаған атамның нұрлы жүзін мәңгі ұмытпаймыз!
Аида Әсет,
Ілияс Жансүгіров атындағы Жетісу мемлекеттік
университеті құқық және экономика факультетінің
2-курс студенті
