Қалалық саябаққа бас сұқсаңыз, серуендеуге емес, ағаштарға көңіл айтуға келгендей күй кешесіз. Бір кездері жайқалып тұрған шыршалар бүгінде қураған бұтақтарын көкке созып, «бізді ұмытпаңдар» деп тұрғандай әсер қалдырады. Жап-жасыл болуы тиіс демалыс орнының ажарын қураған ағаштар қашырып тұр.
Әлде бұл жаңа ландшафтық шешім бе? Әлде «қураған ағаш та табиғаттың бір бөлшегі» деген қағиданы ұстана бастадық па? Егер солай болса, келесі кезекте сынған орындықтарды «заманауи дизайнның үлгісі», ал қураған гүлзарларды «минимализмнің көрінісі» деп таныстыратын шығармыз.
Суреттегі шыршаға көз салсаңыз, олардың ұзақ уақыттан бері күтім көрмегені анық байқалады. Кейбірінің төменгі бұтақтары түгелге жуық қураса, енді бірінің ұшар басында ғана тіршіліктің белгісі қалған. Бұған табиғаттан гөрі адамның немқұрайлылығы себеп болғандай әсер қалдырады.
Саябақ – қаланың көркі. Ал көркі кеткен саябақ тұрғындардың көңіл-күйіне де кері әсер етеді. Қураған ағаштар дер кезінде тексеріліп, қажет болған жағдайда емделіп немесе санитарлық күтімнен өтуі тиіс. Әйтпесе ертең олар сая емес, қауіп көзіне айналуы әбден мүмкін.
Қаланың ажарын айшықтайтын саябақтар суретке амалсыз түсетін орын емес, сүйсіне серуендейтін мекен болуы керек. Ал әзірге кейбір ағаштар үнсіз ғана «Бізді суармай-ақ қойыңдар, тым болмаса еске алып қойыңдар…» деп тұрғандай.
Сарби ӘЙТЕНОВА
