(Баққожа Мұқайға)
Қара бала қаршадайдан бап соза
Қарасаздан,
Сарыжаздан шапты оза.
Түрлендірген,
Бүрлендірген мінкен ер –
Мұқалмаған Мұқайұлы Баққожа.
Хан тәңірі оянғандай, қыр таңы,
Тербелгендей Мұқағали жыр тағы.
Баққожа ол бағландардың барысы,
Райымбек пен Ұзақ батыр ұрпағы.
Тәмам жастың,
Замандастың озығы,
Аспантаудың ардакүрең бозымы.
«Аққу сазы» кітабымен ең алғаш
Естіліп ед тау ұлының өз үні.
Ұл туса егер оған лайық ұя тап,
Тұла бойы зипа менен зияпат.
Сарабдалдық сабырменен жеңетін
Көлденеңдеп кезіксе де қияпат.
Замананың зарын ұқты ол баспен,
Бір көтерді нардың жүгін жолдаспен.
Аждаһадай атом салған зұлматты
«Заманақыр» деп жазып ед Олжаспен.
Өткен өмір, алаш көрді зобалаң,
Тиді талай жұртыма жұт, топалаң.
«Өмірзая» романынан Бақаңның
Мәңгі лаулап жанатындай от алам.
Қаңтар қыста туған екен Бақаңдар,
О, жарандар, туған күнін атаңдар.
Әр сөзіне Баққожаның тізілген
Тамсанамын таңғажайып, татам бал.
…Бүгін, міне, Астанада күн қатты,
Аяз қарып, шымбайыма шын батты.
Алайда біз Бақаңдардай баһадүр
Ұлымызды ұмытпаймыз сымбатты!
Бақытжан Тобаяқов
Астана,
