Соңғы уақытта ел ішінде мазаны қашырған бір ауыр көрініс бар – жастар арасындағы қатыгездік пен төбелес. Әлеуметтік желідегі бейнелер мен жаңалықтардан-ақ байқайсың. Кішкене өкпе-наз үлкен дауға айналып, ақыры пышақтасу мен атыс-шабысқа, тіпті өлімге апарып соғады. Бір сәттік ашу өмірлік өкінішке ұласып жатыр.
Қазақ ежелден сабыр мен парасатты серік еткен жұрт еді. «Жеті рет өлшеп, бір рет кес» дегенді өмірлік қағидасына айналдырған ел қазір неге осылай өзгерді?! Бұрын үлкеннің бір ауыз сөзі даудың түйінін тарқататын. Ал қазір тілдің емес, жұдырықтың күші жүрген заман орнағандай. Бір-бірін жығып алып тепкілеп, масаттанған жастарды көргенде жүрек сыздайды.
Қайран, қазақ! Бір ауыз сөзге тоқтаған, ел мен жердің бірлігін биік қойған жұрт емес пе едік?! «Қан төкпей-ақ сөзбен ұғынған халық» деген атақ қайда қалды? Бұрын жүгінгені ақсақал, тыңдағаны дана еді. Қазіргілердің «құлағына сөз емес, жұдырық өтетін» болғаны қынжылтады. Біреуді жығып алып, басынан тепкілеуді батырлыққа балайтындар пайда болды. Бұл, әрине, батырлық емес, азғындықтың нышаны.
Мұндай оқиғалардың артында қашанда көз жас пен қайғы жатады. Бір үйдің үміті сөніп, баласы темір тордың ар жағында, ал бірі мәңгілікке қара жер құшағына кетіп жатыр. Ал қасіреттің салмағы бүкіл қоғамның мойнында.
Тәрбиенің тамыры үзіліп бара жатқандай. Үйден алған өнеге азайып, көше мен желіден үлгі іздеген ұрпақ көбейді. Бірі «бедел жинаймын» деп бұзақылыққа барады, бірі ерлік пен әлімжеттік арасын айыра алмай қалады. Шын мәнінде, нағыз ерлік – білім мен еңбекқорлықта.
Бүгінгі заман білегіңе емес, біліміңе сенетін дәуір. Осыны түсінген жан ешқашан жолдан таймайды. Классик жазушы, сөз зергері Ғабит Мүсіреповтің: «Қазақтың оқуда кеткен есесі көп. Атаң үшін де оқы, әкең үшін де оқы, өзің үшін де оқы!» – деген сөзін ұмытпайық. Себебі, елдің ертеңі білімді де салиқалы ұрпақтың қолында.
Санжар СҰЛТАНҒАЗЫ
