4 жасар ұлымнан мұндай сөз естимін деп ойламадым. «Әкешім, сен өлесің бе?» – дейді маған. «Не дейсің?» – деп бірнеше мәрте сұрағанда да дәл осы сауалды қойды. Ойым бірден «Балапан» телеарнасындағы «Толағай» мультфильміне ойысты.
Балабақшада көрген дүниесін үйге келген соң бізге бастан-аяқ мазмұндап береді. Былдырлаған үні, қолын сермеп тұрып түсіндіретін қылықтары тым тәтті. Сөйтіп, өзі үлгі тұтатын «Өрмекші адам» мен «Сонник» бірден Толағайға ауысты.
– Өскенде Толағай сияқты тау көтеремін, – дейді де ары қарай қолын жоғары көк тірігендей көтеріп, кейіпкердің ерлігін сипаттайды. «Ақ, қоңыр, жасыл тауды көтергенде тышқан шығады. «Қаааааш!» деп Толағай өліп қалады».
Ақ, қоңыр, жасыл дегені таудың басындағы бұлт пен қар, етегіндегі жасыл желек және топырағын айтқаны. Тышқаны – сарышұнақ (көрсеңіздер біліп отырған шығарсыздар). Сол Толағайды маған теңеп, өлім туралы сұрағын солай топшыладым. Сөйтсем олай емес. Сөз арасында әйеліме «Өлсем де олай жасамаймын» деппін. Ұлым соны айтып тұр. Сондықтан баланың көзінше абайлап сөйлеу керек екен.
Бұл ғана емес. Бақшадан келіп кешкі асқа отырсақ, анасы екеуміздің телефонымызды алып қойды. «Көздерің қызарады, көп көруге болмайды» деді. Оны да апайы айтқан. Телефонға телмірткен заманда 4 жасар баламыз сөйтіп жөнге салды. Енді ас үстінде смартфон шұқымауға бекіндік. Апайының айтуымен теледидарды да көп қарамай, бірге ойнайтын уақытымыз молайды.
«Сен жаман әкесің бе?». Бірде ұлым осындай сұрақ қойды. Түсінбей қалдым. «Сен бұзық әкесің» деп қосып қойды артынан. «Мына бала түс көрді ме?» деймін ішімнен. Сөйтіп, маған жерді көрсетті. Қарасам киімдерім шашылып жатыр (кейде асығып шашып кететінім бар). Өзі даладан келе сала кіре беріске киімдерін шешіп қалдырып кетеді. Шашылып жатқанын көріп «Жаман, бұзық бала осылай шашады. Көтеріп, жинап қой» – деймін ылғи. Шашылған киімдерімді көрсетіп, сол ескертуімді қайтарды өзіме. Сөйтіп жаман әке атандым.
Сол сәтте ауылдағы ағайынның ақылы бірден құлағыма келді. «Арақ ішпе, темекі тартпа, денсаулығыңа зиян» дейтін бір көршіміз. Бірақ сол ақылды өзі мас, аузына шылым қысқанда айтатын. Баланы жөнге саларда алдымен өзімізді тәрбиелеуге тиіспіз. Олар айтқанды емес, көргенін жасайды.
«Телефон көп қарап, тілі шықпай қалды» деп әбігерге түскен ата-ана айналамызда баршылық. Сондықтан баламен құрсақта жатқанда-ақ тілдесіп, телефоннан алдымен өзімізді, кейін баланы тыю керек.
Мәулен ӘНЕРБАЙ
