Мен қалаға жақын орналасқан Алмалы аулына жиі барамын. Ол жақта нағашы атам мен апам тұрады. Табиғаты сұлу өңір. Бұл жақтың көктемі ғажап суреттерді көзге елестетеді. Кешке қарай мал өрістен қайтқанда жамыраған лақтар мен қозыларды көру бір керемет. Жазда Нұрали ағаммен балық аулауға барамыз.
Нағашы атам маған арнап құлағына ен салып берген кер құлын да өсіп жатыр. Жаз бойы құлынымның қасында болып, ауыл қызықтарын тамашалаудамын.
Ауылда жүргенде байқағаным, таң атқаннан қас қарайғанша ата-апамның күйбең тіршілігі бір бітпейді. Мен барғанда жылы-жұмсағын алдыма қояды. «Айран ішесің бе, әлде қымыз ішесің бе, не жегің келеді?» деп бәйек болған апама дән ризамын. Үстелдің үстінде қаймақ, құрт дейсің бе, бәрі бар. Апамның маңдай термен жасаған тамақтарының бәрі тәтті.
Менің әкем де біздің, балаларының болашағы туралы көп ойлайды. Сондықтан анда-санда ауылға жіберіп тұрады. Ер бала нағыз қызу еңбекке араласып, батыл болып өсу керек деп айтып отырады.
Жазғы демалыс бітуге де аздаған күндер қалды. Ауылдағы атқа шауып жүретін тамаша сәттерім де енді артта қалмақ. Демалыс күндері уақыт тауып кер құлынымды қатты сағынғанда келіп тұрамын.
Мәди Бақытжан,
М. Жұмабаев атындағы №19 орта мектеп-
гимназиясының 5 -сынып оқушысы
Талдықорған қаласы
