Зұлқия-ай, Ұрқия-ай,
Қатира-ай, Сағира-ай,
Күлзира-ай, Назира-ай,
Нағима-ай, Батима-ай!
Әшекей қыз Айжан-ай,
Бәлекей қыз Балжан-ай,
Тыңдаушы еді-ау, сәлем-ай!
Қайда кетті Раиса-ай?
Толықсынған Маруся-ай
деп ән салуымның да өз тарихы бар. Қасиетті білім ордама аяқ басқан сәттен бастап осынау «16 қыз» әні еріксіз есіме орала береді. Себебі дәл мен қызмет ететін ұжымда қазақтың маңдайына жұлдыз болып біткен 16 қыз бар. Жан-жағына күндей шуақ шашқан асыл жандармен қызметтес болуды үлкен бақ деп білемін.
Мейірім мен жанашырлықтың ауылынан ұзап кете қоймаған жақсы адамдар талай шәкіртке саналы тәрбие мен сапалы білім беру жолында аянып жатқан жоқ. Ұрпақ тәрбиелеу ісінде өздеріне жүктелген зор жауапкершілік жүгін арқалай жүріп, алтын уақытын аямай, өзгенің уақытын аялап, талай шәкірттің түзу жолға түсуіне себепкер бола білді.
Ұрпақ тәрбиелеу – ұлы іс. Бұл үлкен білімді, зор жауапкершілікті, асқан төзімділік пен қажырлылықты, шыдамдылықты талап етеді. Бір бойына осыншама асыл қасиетті дарытқан аналар, ұрпақ үшін сағатпен санаспай еңбек еткен ұлағатты ұстаздар барлық құрмет, қошеметке лайықты.
Ана қуанышы мен әйел шаттығы – еліміздің мерейі. Шуақты көктем айымен қатар жақсылықтың жаршысындай келген керемет мерекеде барлық нәзік жан бақытты болуы тиіс. Көктем табиғат оянар жыл мезгілі болса, әйел заты – жарық күн сыйлаушы ана, өмірдің гүлі, көңілдің жыры, әр шаңырақтың діңгегі, ұрпақтың жол бастар көсемі, сөз бастар шешені. Егемен еліміздің еңселі болуына ұл-қыздарымызды тәрбиелеп, азаматтарға сенімді тірек болып, қоғам ісіне атсалысып, бір қолымен бесікті, екінші қолымен әлемді тербетіп жүрген асыл жандар қашанда зор құрмет пен қошеметке ие.
Сабыржан МҮЛКІБАЕВ,
Өтенай ауылындағы кешкі мектептің тарих пәні мұғалімі
Талдықорған қаласы
