Балалық шағым Баянжүрек тауына жақын орналасқан Қотырбұлақ жайлауында өтті. Әрбір жазғы демалыс сайын біз отбасымызбен жайлауға көшеміз. Осы көрініс көз алдымнан кетпейді.
Біз жайлауға жеткен шақта үлкен ағалар жүк түсіріп, киіз үй құратын. Қора тұрғызатын. Олар жұмыстарын бітіргенше анам, сіңлім үшеуміз ошаққа тамақ әзірлеп, бұлақтан су әкеліп шай қайнатамыз. Сөйтіп барып дастарқан басына жиналатын едік. Барлығы ауқаттанып алған соң тіршілік қамытын қайта киіп, әркім өз шаруасымен әуреленетін.
Жаздың жайма-шуақ күнінде жайлау табиғаты кім-кімді болсын сүйсіндіреді. Суға да, нуға да бай өлкенің салқын самалы жанды жадыратып, құлазыған еңсені аспандай биік етіп көтеретіні тағы бар. Адамдар көбіне жайлауға жанның емес, малдың қамын көбірек ойлап көшеді ғой. Онысын теріске шығармаймыз, бірақ бұл жерден малдың қоң жинағанын аңғарғанмен көбісі жанның да семіріп шығатынын аңғара бермейді.
Ағам мен тәтем жылда бізден кейін жайлауға көшетін. Олар жеткенде қатты қуанатынбыз. Тіршілік шоғы одан сайын маздай түсетіндей көрінетін маған. Бірлесе қарекеттенген соң пайдаға да шаш-етектен кенелеміз. Анам мен тәтем сиыр сауып, сүттен қаймақ, құрт, ірімшік сияқты өнімдер алады. Жаңа сауылған сүтті пісіріп, төрт бауырыммен бірге шөліміз қанғанша ішеміз. Осы сүттен айран ұйытып, кілегей тартып, май шайқау шешемнің күнделікті жұмысы еді.
Ал әкем үнемі малдың қамымен үйден жырақ жүреді. Қырықтық кезінде біз әкеміздің қасынан табылатын едік. Қозы ұстап, оның сирақтарын байлап, әкемізге жәрдем береміз. Қырқылған жүнді жинап, анамызға жеткіземіз. Ол кісі оны жуып-шайып, көрпе жасайды.
Ең кереметі, жайлаудың бүлдіргені. Тойғанымызша жеп, бір марқаятынбыз. Балалар үшін бұл таптырмас таңсық ас.
Бәрі ұйқыға кеткенде мен ғана шаңырақтан аспанға қарап, жымыңдаған жұлдыздарды тамашалайтын едім. Бұл менің балалығымның нағыз жарқын сәті.
Айдидар ҚАДІР,
9-сынып оқушысы
