Қызымды алғаш қолға алған сәт әлі күнге дейін көз алдымнан кетпейді. Ол кіп-кішкентай ғана, бірақ көзінде бір оты бар, мінезі ерте оянғандай ерекше шақалақ еді. Сол сәтте-ақ жүрегім бір түрлі дір етіп, ішімде бұрын-соңды болмаған жұмсақ, жылы сезім оянды. Ол – ана болудың ең алғашқы, ең шынайы тынысы еді.
Оны құшағыма қысқан кезде әлем тоқтап қалғандай болды. Барлық қорқыныш, барлық алаң бір сәтте еріп кеткендей. Тек мен және ол ғана қалғандай әсер болды. Сол кішкентай ғана жан менің бүкіл өмірімнің мәнін өзгертіп жіберді.
Атын таңдау да мен үшін жай ғана рәсім емес, жүрекпен шешілетін үлкен жауапкершілік болды. Ұзақ ойландым, әр есімді ішімнен қайталап көрдім. Сол кезде апамның айтқан сөзі есіме түсті: «Балаңды алғаш көргенде жүрегің бір белгі береді, сол есім – тағдырына сай келеді» деген еді.
Шынында да, мен қызымды көрген сәтте ішімде бір анық сезім пайда болды. Ол сезім маған дәл бір есімді сыбырлап тұрғандай еді. Сол мезетте-ақ мен шешім қабылдадым – Томирис.
Өйткені оның көзқарасы да, болмысы да сол есімге сай көрінді. Кішкентай болса да, бойында бір қайсарлық, бір тектілік бар еді. Сол сәтте мен оның тек қызым емес, жүрегімнің бір бөлшегі, өмірімнің жаңа мәні екенін түсіндім.
Ана болу – тек жауапкершілік емес, ол – жүректі жұмсартатын, өмірді мүлде басқа қырынан көрсететін ғажайып сезім екен. Қызым менің өміріме жарық әкелді, ал мен сол жарықты мәңгі қорғауға дайын екенімді сезіндім.
Жанат Калдыбаева,
ЖУ студенті
