Келші балам, қасыма, әңгіме бар,
Әңгімесі әкеңнің мәнді болар.
Бір-екі ауыз айтайын ақылымды,
Жүрегіңнің түбінде мәңгі қалар.
Сәттерімде күйзеліп, тоқыраған,
Абай жаққан ошақтың отын алам.
Ең бірінші айтарым осы менің,
Ақылың болса, Абайды оқы, балам.
Абайды оқы – ешқашан адаспайсың,
Мәңгі өмірді «бар, жоқ» деп бал ашпайсың.
Надандықты санаңнан сызып тастап,
Жамандықты бойыңнан аластайсың.
Көз салып қарар болсаң фәниға шын,
Жоғалтқан адамдар көп ар-ибасын.
Абай атаң әуелі үйретеді,
Адамша өмір сүру қағидасын.
Біліммен ұштай білгін қиялыңды,
Біл мінезбен ортаға сиярыңды.
Құнанбайдың баласы айтып кеткен,
Құдайдан қорқып, пендеден ұялуды.
Азық қыл Хакімнің жыр несібесін,
Сонда жан дүниеңді өсіресің.
Жасыңда ғылым бар деп ескермесең,
Өскенде көп нәрседен кешігесің.
Ерінбегін, кітабын парақтағын,
Әрбір сөзін ақылмен сабақтағын.
Қайтіп надан боласың айтшы балам,
Атыңды адам қойған соң Жаратқаным!
Қалдырған мұра қылып дана бабам,
Қара сөзден нәр алар саналы адам.
«Бес асыл іс» жаныңа азық болып,
«Бес дұшпанға» жауыңдай қара балам.
Білімсіздің қашан да жолы қараң,
Ақылың бар, ұмытпа соны балам.
Толығымен Абайды оқып жүрсең,
Атаң айтқан боласың толық адам.
Абайды оқы – басасың асқақ алға,
Абайды оқы – айналасың жақсы адамға.
Абайды егерде сен оқымасаң,
Қалай айтам оқы деп басқаларға!
Қонсын десең баянды бақ басыңа,
Жазып тұрып көңіліңнің тақтасына.
Абайды оқы – сол болсын құрметің,
Көрсеткен өлең-сөздің патшасына!
Жазғаны сол ғой демей пешенеме,
Абайды оқы – ақылың еселенер,
Дәл осы айтқанымды орындағын,
Шынымен адам болам десең егер!
Жұматай Оспанұлы
