Тарихта Екінші дүниежүзілік соғыс деген атпен қалған сол бір жылдардың зардабы арада қанша уақыт өтсе де санадан өшпек емес. Қаншама батыр аталарымыз оқ пен оттың ортасынан аман келді. Ал қаншасы жат топырақ жастанып, майдан даласында қалды. Соғыстың ауыртпалығын көтерген тыл ардагерлерінің де еңбегі ерлікпен пара-пар.
Атам Омарбек Дєуренбай±лы 1914 жылы Қаратал ауданыныњ Кєлпе ауылында дүниеге келген. Өмірден 1986 жылы өткен еді. 1941 жылы күрегінің орнына қару алып, сұрапыл соғысқа аттанады. Майдан даласында батырларға тән ерлік көрсетіп, 1943 жылы денесіне түскен ауыр жарақаттың салдарынан елге оралды. Біз мектепте оқып жүргенде Ресейді, Белоруссияны және Украинаны қорғауға қатысып, екі-үш рет оқ тиген жерін көрсететін. Бұл оқтан қалай аман қалдыңыз деген сауалымызға медбикенің госпитальға аман-есен жеткізгенінің арқасында екенін айтатын. Соғыстан келгеннен кейін қазіргі Көксу ауданына қарасты Қабылиса жырау атамыздың атындағы ауылға көшіп келіпті. Шаған тауының Сарыой бµлімшесінде жол бригадирі, Ақтекше ауылдық ауруханасының шаруашылық меңгерушісі болып жұмыс істеген. Тұңғыш баласы 1945 жылы өмірге келіп, атын ырымдап Жеңіс деп қойды. Мен тұңғыш немересімін. Ол кісі «Ерлігі үшін» медалінің, басқа да кµптеген орден мен медальдыњ иегері. Атам мен апам он ұл, қыз тєрбиелеп, өсірді. Бүгінде олардан немере-шµберелері бар. Үлкен ұлы Жеңіс те 75-ке толды. Атамның мына сарғайған тарихи портретін Ұлы Жеңістің 40 жылдығында салып едім. Одан бері 35 жыл өтті. Биылғы 75 жылдық мерекеге орай өзіміздің төл басылым «Жетісу» газетіне жариялап, атама деген құрметімді көрсеткім келді. Көзі тірі батырлар аман болсын. Өмірден өткендерінің есімі ұрпақ жадында мәңгі сақталары сөзсіз.
Есет Дәуренбаев,
батыр атаның немересі
