Балдырған балалықтың самалы есіп,
Зымырап қызық дәурен барады өтіп.
Әп-сәтте кәмелет жас келіп жетті,
Әне-міне дегенше буын бекіп.
Алаулап алып-ұшқан сезім, шіркін,
Аңсайды екен, арманның алтын кілтін.
Сыныптас ұл мен қыздар бірге жүрген,
Мың күніме татитын қайран бір күн.
Бірін-бірі түрткілеп, көңіл тасып,
Бірі тиісіп, қалжыңдап бірі қашып.
Қазір ғана шекіскен ер балалар,
Әне, қара барады құшақтасып.
Ойын десе барлығын ұмытатын,
Қар лақтырып, бір-бірін қуысатын.
Кеш батқанда үйлерін әрең тауып,
Ыстық пешке қолдарын жылытатын.
Құлқымыз аз сөмкені ашатұғын,
Бірақ көңіл тау суындай тасатұғын.
Мұғалім сабақ сұрай бастағанда,
Кітап қарап құтымыз қашатұғын.
Артқа тастап мектепті, балалықты,
Сезінеміз сендерсіз даралықты.
Бұл күндегі балауса қыз, балаң жігіт,
Есейеді бойға ұстап саналықты.
Анель Меңдияр,
Қарашоқы орта мектебінің оқушысы
Кербұлақ ауданы
