Ауылдың әр тасының сырын ұғам,
Таулары жаздырардай түбі бір ән.
Шашын тарап бойжеттім қуыршақтың,
Жыр көшіріп торғайдың шырылынан.
Ауасы бізге берген сый білемін,
Тоқтамай тартып тұрар күй жүрегім.
Шығыстан шыққан күні нұрын төгіп,
Самалы бұрымымнан сүйді менің.
Мен солай ғашық болып таң нұрына,
Жыр жазғым кеп тұрады әр қырына.
Гүлдерінен тәж жасап киіп алып,
Балалықпен жуынғам жаңбырына.
Әтірден мың есе артық дала гүлі,
Осы ауыл мені жолға салады ұлы.
Анамның келін болып түскен жері,
Әкемнің өткен жер ғой балалығы.
Құрбыларға оқылды жырдың бәрі,
Жүрегімде сақталды сырдың мәні.
Бірге өскен бауырымдай әр ұланы,
Туысым секілденді тұрғындары.
Өшірмей қара өлеңнің шырағданын,
Жазуға ауыл барда шыдар жаным.
Ауылымның аты Абай болғаннан соң,
Абайдай ақын болу ұлы арманым!
ЖАПЫРАҚ ЖЫРЫ
Оранса бұтаққа бүлде боп,
Тұғырым жердегі гүлде жоқ.
Жапырақ едім мен биіктен,
Қош айтып құлайтын күнге тек.
Самал жел сыбырлай сыр айтып,
Сыр айтып келетін, шын айтып.
Сары күз келерін естіртіп,
Сол бізді қоятын мұңайтып!
Көктемім, қалдырған сен із көп,
Жолдарға салатын жел өрнек.
Сол күзде жапырақ болып мен,
Сабылып жүргенмін сені іздеп!
Көктемді аңсаймын көрікті.
Ақ қайың алдымнан жолықты.
Атырап сарғайған сағыныш,
Жапырақ жазды аңсап торықты.
Ақерке ЫРЫСӘЛІҚЫЗЫ,
Абай атындағы орта мектептің 9 – сынып оқушысы
